| تبليغات | X |
|
روز قبل از انتخابات با عده ای از دوستان به مزار شهدای شهرمان
رفتیم . نمی دانم چرا؟ اما به دلمان افتاده بود که برویم و از شهدا برای فردا کمک بگیریم . آخر آنها بدون هیچ چشم داشتی به مال و منال دنیا و مردم و تنها برای احقاق حق مستضعفین و ماندگاری اسلام و دفع فتنه و بلا و دفاع از ناموس و....رفته بودند و مثل خیلیها چشمشان به مال اندک دنیا نبوده. خلاصه رفتیم و آنجا نشستیم و زیارت عاشورا و دعای سمات خواندیم و بعد هم سوره ی نصر را خواندیم و با هم عهد کردیم که هر که به خواست خدا منتخب مردم شد چه آنی باشد که ما می خواهیم و چه کسی دیگر برايمان فرقي نكند و تنها از خدا خواستيم آني شود كه دل صاحب الزمان شاد شود و روح شهدا و امام شهدا و يار مهربان امام شهدا (رهبر عزيزمان). ما فکر می کردیم تنها خودمان هستیم که آمده ايم تا از شهدا کمک بگیریم اما زرنگتر از ما هم بسیار بود . صبح انتخابات، بعد از دعای ندبه با شادی و با گفتن بسم الله الرحمن الرحیم رفتیم و اول صبح با دلخوشی رای دادیم تا بلکه با رای خودمان بتوانیم گامی برای اتحاد و همبستگي برداشته باشیم و دل آقا را شاد کنیم . خدا می داند همه دلمان می خواست نظر خود را بگوییم و هیچ فکر این مشکلات بزرگی که پیش آمده را نکرده بودیم . وای بر کسانی که باعث و بانی این مشکلات شدند و وای بر کسانی که پرچمدار شادی مستکبران و ظالمان و پس مانده های سلطنت شاهنشاهی شدند . وای بر کسانی که نه راه امام را می شناسند و نه راهش را می روند و فقط نام امام را میبرند . خلاصه آن روز یعنی روز انتخابات همه با امید به سر صندوقهای رای رفتيم و آدم از دیدن آن صحنه های زیبا شاد میشد و از همبستگیها لذت میبرد بدون اینکه با خود بگوید برای چه كسي آمده اند ؟ به هر حال انتخابات یعنی همین .یعنی هر کسی به رای خویش چیزی را بگوید نه به ديگران چيزي را به زور تحميل كند. اما فردای آن روز بعد از اعلام نتایج همه تلخیها را با زمزمه های بد چشیدیم . بعضیها که از قبل از شمارش آرا به یکدیگر تبریک می گفتند که منتخب خواهند شد ( که البته نمی دانم از کجا این همه مطمئن بودند ) ، شیرینی این اتحاد را به کام مردم زهر کردند تا جایی که جوانان ایران را روبروی هم قرار دادند به نیت صیانت از آرا مردم . نمی دانم شاید ما و میلیونها آدم دیگر که رای دادیم و به قول آنها روستاییها و شهرستانیها ، جزء ملت ایران و یا بهتر بگویم از دیدگاه این آقایان متفکر پیشگو ، اصلا آدم حساب نمیشدیم که به خود این اجازه را دادند که این طور شادی مردم را به دهانشان زهر کنند . خوب خدا کریم است و خدا کند که تک تک ما با کارهایمان راه امام را به دیگران بیاموزیم و نه فقط سوء استفاده از اسم امام کنیم . خدا همه ی ما را به راه راست هدایت کند تا بفهمیم که زمانی امام راحل سخني گفت و اما انگار براي امروز گفته بود .روحش شاد و راهش پر رهرو باد . خدا كند كه بيايي غبار دل بربايي عزيز من تو كجايي ؟ خدا كند كه بيايي. اللٌهمٌ عجٌل لوليٌك الفرج
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم خرداد 1388ساعت 10:52 توسط زهرا
|
|
درباره وبلاگ  با سلام به همه ی آنهایی که با محبت به این وبلاگ مراجعه می کنند و ما را در مورد وبلاگمان راهنمایی میکنند و با تشکر از فرزندم که در ایجاد این وبلاگ مرا راهنمایی و هدایت کردند .
این وبلاگ را به یاری خدا برای آنانی می نویسم که از رمز و راز دل باخبرند و ندای دل را با همراهی عقل و منطق همسو و همساز میکنند و به امید اینکه کلمات راه را برای دوستیهای گسترده همراه با محبت و عدالت باز و هموار کنند و امید موفقیت همه ی آنانی که با یاد خدا و تکیه بر ایمان و اعتقاد صادق خویش جهانی آباد همراه با عدل علی و استواری در اعتقادات الهی می خواهند.
|
